چرا بازگشت احمدرضا درویش به سینمای دفاع مقدس مهم است؟
ایمان عظیمی| سینمای جنگ یا همان دفاع مقدس ما شمایل ویژه و جذاب کم ندارد. اصلا سینمای ایران ِ پس از انقلاب را در داخل با ظهور و بروز این ژانر بومی میشناسند.
وقتی تاریخ ژانر دفاع مقدس را مرور میکنیم، چند نام پُرتکرار را در میان تولیدات این گونه سینمایی میبینیم که تاثیری ژرف بر روایت جنگ از زاویهدید یک ایرانی مسلمان بر ذهن و ادراک مخاطب گذاشتهاند.
«ابراهیم حاتمیکیا» در «دیدهبان» و «مهاجر»، «رسول ملاقلیپور» در «سفر به چزابه» و «پرواز در شب» و «احمدرضا درویش» با «دوئل» و «کیمیا» توقعات از این سینما را بالا بردهاند، زیرا توانستهاند نشانی از «مقاومت اسلامی» برعلیه باطل را در جنگ ترکیبی و هیبریدی روایتها از خود برجای بگذارند.
اکنون، «احمدرضا درویش» بعد از سالها دوری از سینما به این حیطه برگشته و قصد دارد فیلم عظیم و پرخرج «درخشش» را جلوی دوربین ببرد. این فیلم در مورد آزادسازی «خرمشهر» به دست رزمندگان ایرانی است؛تاکنون فیلمها و سریالهای قابل توجه و متعددی در رابطه با فتح خرمشهر ساخته شده ولی مسئلهای که کار درویش را از دیگران متمایز میکند تفاوت در زاویهدید و تولید فیلم برای «پرده بزرگ» است.
مراد از زاویهدید آن است که چه ترتیبی باید اتخاذ شود تا اجرای یک سوژه تکراری، در عین مشابهت با موارد پیشینی جذاب بهنظر برسد و بتواند نگاه مخاطب را نسبت به محتوای موردنظر جلب کند؟ احمدرضا درویش در مقایسه با بسیاری از کارگردانان همنسلش علاقه زیادی به تولید فیلمهای بیگپروداکشن و قهرمانمحور در ابعاد تصویری هفتاد میلیمتری دارد و میتواند اهمیت هر سوژهای را در ذهن تماشاگر تهنشین کند. دوئل هنوز پس از سالها دیدنی است و هنرنمایی گلچهره سجادیه و خسرو شکیبایی در «سرزمین خورشید» با گذشت سالها از زمان تولید از یادها نرفته است.
ما برای روایت آدمهای جنگ تحمیلی هشتساله، شهدای مدافع حرم و امنیت و همینطور جانباختگان و شهدای دفاع مقدس دوازدهروزه، بیش و پیش از هرچیز به فیلم بزرگ بومی ـکه حرف زیادی برای گفتن بر روی پرده داشته باشد- نیاز داریم وگرنه کاری برای خودمان انجام ندادهایم.
