قانون برای مردم، رأفت برای سلبریتیها!
سعید قاسمی| اظهارات اخیر رئیسجمهور درباره «رسیدگی ویژه» به وضعیت هنرمندان بازداشتشده، بیش از آنکه بوی عدالت بدهد، شائبه یک پیام خطرناک را تقویت میکند: برای سلبریتیها قانون نرمتر است. سؤال روشن است؛ آیا شهرت قرار است سپر مسئولیت باشد؟
هیچکس منکر دادرسی عادلانه نیست. اما وقتی عالیترین مقام اجرایی کشور از بررسی ویژه برای یک طبقه خاص سخن میگوید، این یعنی تفکیک میان مردم عادی و طبقه برخوردار از تریبون و فالوئر. جوانی که فریب هیجانات خیابانی را میخورد، باید پاسخگوی رفتار خود باشد؛ اما آن چهره مشهوری که با چند استوری و موضعگیری احساسی، هزاران نفر را تحریک میکند، چرا نباید هزینه بدهد؟ اثرگذاری گسترده، مسئولیت مضاعف میآورد، نه امتیاز ویژه.
در سالهای اخیر بارها دیدهایم که برخی چهرهها در اوج التهاب اجتماعی، به جای دعوت به آرامش، بر طبل هیجان کوبیدهاند و پس از فروکشکردن فضا، بدون کمترین پاسخگویی به صحنه عادی زندگی بازگشتهاند. این چرخه معیوب است که فقط هزینهاش را مردم عادی میپردازند؛
نگاهی به منطقه بیندازیم. در ترکیه، دولت رجب طیب اردوغان در مواجهه با چهرههایی که به اتهام همراهی با جریانهای برانداز زیر سؤال رفتند، تعارف نکرد. حتی نام بزرگی چون هاکان شوکور، ستاره سابق فوتبال و صاحب مقام جهانی، از دایره برخورد مصون نماند و امروز سالهاست در تبعید زندگی میکند. پیام روشن بود: شهرت، حاشیه امن نمیسازد.
اما اینجا چه خبر است؟ برخی سلبریتیهای کمافتخار، با سرمایه همین کشور بالا آمدهاند، بعد در بزنگاهها جوانان را تحریک میکنند و هر لگدی که بتوانند به نظام میزنند؛ آنوقت رئیسجمهور بهجای تأکید بر اجرای قاطع قانون، عملاً سیگنال گارانتی سیاسی صادر میکند. این یعنی تضعیف عدالت و ارسال پیام غلط به جامعه.
تا کی باید چهرههای مشهور، بدون پرداخت هزینه رفتار و گفتارشان، از زیر بار مسئولیت شانه خالی کنند؟ اگر قانون فصلالخطاب است، باید برای همه باشد؛ نه اینکه ستارهها خط قرمز شوند و مردم عادی، تنها بدهکار میدان.
