چند پرسش صریح از شهاب حسینی / چرا چشمان سلبریتیها مداخله خارجی و خون مدافعان امنیت را نمیبیند؟
به گزارش دانشجو،شب گذشته، انجمن صنفی برنامهریزان و دستیاران کارگردان با همکاری خانه سینما، میزبان هنرمندانی بود که برای بزرگداشت «جواد گنجی»، فیلمساز و دستیار کارگردان فقید، گرد هم آمده بودند. اما این مراسم که بنا بود محفلی برای وفاق و گرامیداشت باشد، با اظهارات برخی چهرهها به حاشیه رانده شد. در حالی که همایون اسعدیان، مدیرعامل خانه سینما، بر لزوم ریشهیابی مداخلات خارجی و پیگیری حقوقی وضعیت بازداشتیها تاکید داشت، سخنان شهاب حسینی لایهای جدید از چالشها را پیش روی افکار عمومی گشود.
وقتی آمارها بوی «رسانههای بیگانه» میدهند
بیشترین حجم حواشی در فضای مجازی، معطوف به بخشی از سخنان شهاب حسینی بود که با ادعای کشته شدن «دهها هزار نفر» در حوادث اخیر، عملاً به روایتهای تاییدنشده رسانههای خارجنشین دامن زد. این در حالی است که چنین آمارهای اغراقآمیزی، پیش از این تنها در اتاقجنگهای رسانهای معاند برای «کشتهسازی» و داغ نگه داشتن تنور آشوب استفاده میشد. بازتاب سریع این سخنان در رسانههایی که علناً مداخله نظامی علیه ایران را تجویز میکنند، این پرسش را پررنگ کرد که سهم یک هنرمند در صیانت از حقیقت و آرامش روانی جامعه کجاست؟
در کنار این پرسش اما وقتی صحبتهای شهاب حسینی را با جزئیات بیشتری از نظر می گذرانیم در بخشهای متفاوت آن می توان پرسش های صریحی نسبت به چنین اظهاراتی مطرح کرد:
نقش سینما در بازتولید چرخه خشونت
آقای حسینی! شما مدعی هستید سیاستمداران مخاطب سینما نیستند، اما آیا به این اندیشیدهاید که خودِ سینما و شبکه نمایش خانگی، امروز به یکی از بزرگترین مراجع ترویج خشونت عریان و ناهنجاری در جامعه تبدیل شده است؟ چگونه میتوان از افزایش خشونت در خیابان نالید، اما در آثاری نقشآفرینی کرد که خشونت را تئوریزه میکنند؟ چرا وقتی پای نقد آثار خشونتآمیز همصنفان شما در میان است، سکوت پیشه میکنید و حتی از آنها حمایت صنفی به عمل میآورید؟
استانداردهای دوگانه در برابر «ترور» و «امنیت»
از خردادماه تاکنون، کشور درگیر چندین بحران ملی و امنیتی بوده است؛ از جمله جنگهای نیابتی و حملاتی که امنیت ملی را نشانه رفتند. چرا در آن ایام، صدایی از هنرمندان متعهدی چون شما در محکومیت دشمن شنیده نشد؟ آیا مسئولیت اجتماعی شما فقط در قبال بازداشتیهای صنف خودتان است؟ چرا زوایای مظلومانه زندگی پرستاران، نیروهای حافظ امنیت و مردم بیگناهی که قربانی آتشافروزی بیگانگان شدند، در قاب نگاه شما جایی ندارد؟
بازی با آمارهای دروغین و اعتبار هنری
ادعای «دهها هزار کشته»، دقیقا کپیبرداری از اتاقفکرهای رسانهای است که علناً تجویز کشتار و مداخله نظامی در ایران را میکنند. جناب حسینی! به عنوان یک چهره شناختهشده، آیا مسئولیتی در قبال تنویر افکار عمومی ندارید؟ دامن زدن به این آمار دروغین، چیزی جز پا گذاشتن روی خونهای ریخته شده و اعتباربخشی به دشمنان وطن نیست. آیا این «کاسبی با خون» برای جلب رضایت رسانههای بیگانه نیست؟
ضرورت خروج از نگاه جزیرهای «خانه سینما»
به نظر میرسد زمان آن رسیده که سلبریتیها از نگاهِ محدودِ صنفی خارج شده و به «منافع حداکثری ملت» بیاندیشند. بیتفاوتی نسبت به تهدیدات روزانه علیه مرزها و ایجاد دوقطبیهای کاذب، در نهایت دامنگیر خودِ صنف هنرمندان نیز خواهد شد. از دست دادن عزیزانی چون جواد گنجی داغ بزرگی است، اما بزرگتر از آن، جهل یا خیانتی است که پرچم وطن را نشانه رفته و برخی هنرمندان با سکوت یا گفتار نسنجیده خود، هیزمبیار این معرکه شدهاند.
