خیابانهای غزه زیر پای «زورو»/معمای مرد پالتوپوش آشکار شد
پالتوپوش بود با کفشهای سفید ورزشی. زورو و بتمنِ مردم غزه بود. شهید شد مثل پدرش؛ مثل اسطورهها که نمیمیرند.
فاطمه مرادزاده: «خلیل الحیه» که دو هفته پیش به عنوان رئیس دفتر سیاسی حماس انتخاب و جایگزین شهیدِ عزیز یحیی سنوار شد، دلمان قرص شد. دلمان قرص شد که همرزمِ سنوار و هنیه، سکان کشتی مقاومت غزه را در اقیانوس مواج بلایا در دست گرفته. دلمان قرص شد که جانشین فرمانده سنوار، خودش برادر دو شهید و پدر چهار شهید است و نامش از نخستین سالهای تأسیس حماس با این جنبش گره خورده؛ که تحصیل کرده است؛ سرما و گرما چشیده است و پیه زندانهای مخوف رژیم اشغالگر به تنش خورده و حالا درد مردمش را خوب میفهمد و میتواند جلوی اشغالگران سینه سپر کند و مانع بلعیدن کامل باریکه غزه شود.
اینها افکار ماست، اما شاید غزهایها خیلی شبیه ما فکر نکنند؛ شاید همانقدر که به حضور رهبر و فرمانده جدیدشان دلگرم هستند، به نگاه اعجازگر شهدایشان هم دل بستهاند. کودکان شهید، نوجوانان و جوانان و پدران و مادران و نوعروسان شهید، و شاید بیش از همه به دست گشایشگر مجاهدان و فرماندهان شهید؛ که تعدادشان هم کم نیست… احمد یاسینها، محمد ضیفها، یحیی سنوارها، اسماعیل هنیهها، ابوعبیدهها و … و کرور کرور سرباز و مجاهد و مبارزی که شاید نه امروز و نه هیچگاه نامی از آنها به گوشمان نرسد.
مردم مقاوم و صبور غزه اما دلشان میخواهد شهدایشان را مثل تاجی روی سر بگذارند و آنها را به تمام دنیا نشان بدهند و بگویند ما را ببینید! ما در یک وجب جایی که تنها و غریب و در محاصره مانده، چنین دستهگلهایی بزرگ و تربیت کردیم! ببینید ما چگونه گلهایمان را برای حفظ این خاک به قربانگاه فرستادیم و لازم باشد تک تک جوانهای رعنایمان را میدهیم تا خاک ندهیم، تا غزه؛ غزه بماند و فلسطین هم ذره ذره از دست شغالانِ هارِ اشغالگر پس گرفته شود.
غزهایها با این نگاه، هرچند وقت یکبار، یکی از دستهگلهای شهیدشان را رونمایی میکنند؛ یکی از فرماندهان و مبارزان سلحشور غزه را که در جریان نبردهای باریکه به شهادت رسیدهاند. مثل همین یکی دو روز پیش که تصاویر جدیدی از شهید حمزه هشام عامر را نشانِ دنیا دادند.
حمزه هشام عامر؛ زورو، مبارزِ پالتوپوش یا شهیدبنشهید؟
خیلی خیلی خلاصهاش میشود «زورو»ی فلسطین. «مرد شیکِ پالتوپوش» هم البته لقب داشت.
اولی یعنی زوروی فلسطین لقبی بود که مردم غزه و خانیونس به او داده بودند. دومی یعنی مرد شیکِ پالتوپوش، لقبی که از کاربران شبکههای اجتماعی گرفته بود. هر دو لقب هم دلیلش داشت و برازنده قد و قامتش بود.
حمزه همیشه یک پالتوی بلند مشکی تنش بود و با کفش سفید ورزشی چالاک اینطرف و آنطرف میدوید و نظامیان اشغالگر را به هلاکت میرساند.
به گزارش تسنیم، حالا شاید همیشه آن پالتوی بلند مشکی هم تنش نبوده، اما آن روز که تصویر او در یکی از خیابانهای خانیونس منتشر شد درحالی که در کمال شجاعت در حال شلیک راکتِ ضدزرهِ یاسین 105 به سمت تانک اسرائیلی بود، آن روز یعنی 9 بهمن 1402 (29 ژانویه 2024) پالتوی مشکی تنش بود و کفش سفید ورزشی.
تصویر عجیبی بود؛ آنقدر عجیب و حتی جذاب که توی شبکههای اجتماعی حسابی چرخید و فعالان فضای مجازی، لقب «زوروی فلسطین» و «بتمن» به او دادند و صحنه نبرد او را صحنهای «کاملا جذاب» خواندند.
حمزه متولد 1370 ش (1991م) بود و وقتی با آن تصویر، شهره شد و مردم خانیونس هم حسابی به او بالیدند، 32 ساله بود.
بتمن غزه فقط 32 روز پس از انتشار آن تصویر در 11 اسفند 1402 به شهادت رسید.
6 روز بعد، خبر شهادتش رسانهای شد و آنوقت دوباره فضای مجازی پر شد از همان تصویر جذاب مجاهد پالتوپوشِ گردانهای قسام، و اینبار زیر تصویرش نوشتند: «زوروی فلسطین به شهادت رسید.»
حمزه هشام عامر در بمباران خانیونس توسط جنایتکاران اشغالگر به شهادت رسیده بود. وقتی شهید شد، فرمانده یک دسته از گردان «مصعببنعمیر» وابسته به تیپ خانیونس بود.
حالا 2 سال و 5 ماه از شهادت بتمنِ غزه، زوروی خانیونس و مبارز و فرمانده خوشپوش گردانهای شهید عزالدینقسام میگذرد، و رسانه حماس با انتشار یک ویدئو از فعالیتهای نظامی او، نام و یادش را دوباره زنده کرده است.
فرزندانم با قرآن و مسجد تربیت شوند
«از خانوادهام میخواهم به عهد خود برای فلسطین وفادار بمانند و همین راه را (راه جهاد و مبارزه را) ادامه دهند. و میخواهم که فرزندانمان را در پیوندی با قران و مساجد تربیت کنید…»
چند خط بالا هم بخشی از وصیتنامه مبارزِ شیکپوش خانیونس است که همزمان با همان ویدئو منتشر شده؛ وصیتنامهای شبیه تمام وصیتنامههای غزهای؛ وصیتنامهای که مردم غزه آن را زندگی کردهاند؛ مردمی اهل قران؛ اهل مسجد؛ اهل حَسْبِيَ اللَّهُ…
بتمنها نمیمیرند
شهید حمزه عامر در کنار تمام آن القابی که مردم به او داده بودند، یک لقب زیبای دیگر هم داشت؛ لقب فرزند شهید بودن.
مرد پالتوپوشِ غزه خودش فرزند شهید بود؛ فرزند شهید «هشام حسنی عامر»؛ از فرماندهان گردانهای قسام که در مهر 1371 (اکتبر 1992) ـ وقتی حمزه یک ساله بودـ در جریان انتفاضه اول فلسطین، هنگام اجرای عملیات مسلحانه علیه مرکز پلیس خانیونس که محل استقرار نیروهای اشغالگر بود، به شهادت رسید.
زوروی فلسطین مثل پدر شهیدش شجاع بود و سرِ نترسی داشت. کاربران فضای مجازی و فلسطینیها و مردم مقاوم غزه او را با همین شجاعت و پایداریاش در خاطر دارند و پس از انتشار دوباره تصاویرش نوشتند: «او حتی برای لحظهای خانیونس را ترک نکرد و تا آخرین نفس در این شهر باقی ماند. او سه دهه پس از شهادت پدرش، همان مسیر مقاومت را ادامه داد و سرانجام در جریان نبرد «طوفان الاقصی» به شهادت رسید».
زورو، بتمن، مرد پالتوپوش یا شهیدبنشهید، نه فقط حکایت شهید حمزه عامر، که حکایت تمام مردم غزه است؛ مردمی که در لالهزار غزه به دنیا میآیند و پیوندی عمیق با شهادت دارند؛ با خانواده شهید، با پدر و مادر شهید، با فرزندان شهید، با خواهر و برادر شهید، و سرانجام با شهیدی که در ابتدای نام زیبای خودشان خواهد نشست.
غزه سرزمین قهرمانهاست؛ بتمنهایی که نمیمیرند؛ شهید میشوند و تا همیشه زندهاند؛ شهیدی پشت شهید دیگر.
تصاویری از پدر و پسر شهید غزه
تصویر سمت راست: هشام عامر| تصویر سمت چپ: حمزه عامر
