دسته بندی برای "نقد فیلم های روز"

106 خبر

نگاهی به فیلم «پلتفرم» ساخته ی گالدر گازلتو اوروتيا

انسان،زندانی غریزه یا زندانی “پلتفرم”؟

اولین ساخته ی این کارگردان اسپانیایی اساسش بر بیان استعاره ای از جهان پیرامون است که یادآور نوع روایتگریِ فیلمهای موفق بسیاری در تاریخ سینماست از متاخرین میتوان به آثار نولان و آرنوفسکی اشاره کرد و در بین کارگردانان برجسته قرن۲۰ به برگمان و کوبریک،اما در پلتفرم این نمادها و مفاهیم استعاره ای آنقدر روشن و بدون ظرافت انتخاب شده اند که به نظر میرسد کارگردان آشنایی کافی برای کار کردن در این مدیوم را ندارد؛ شاید به این خاطر که نوع نگاه کارگردان، یک دریچه سینمایی نیست و صرفا تمثیل و استعاره است از زندگی اجتماعی و  فیلم بر چند گزاره و مفهوم جامعه شناسی، روانشناسی و فلسفی بدون هیچگونه قصه گویی خاصی خلق شده است.

۲ مرداد ۱۳۹۹
نگاهی به فیلم دوزیست

انبوه سازان!

علی جعفرآبادی «دوزیست» تصویر کاملی از آسیب‌های «سری‌کاری» و تولید انبوه در سینما، و ماحصل کار فیلمسازی است که انگار ذات و ماهیت «فیلم ساختن» برایش از «چه» ساختن و «چرا» ساختن مهمتر است. برزو نیک‌نژاد یکی از فیلمسازانی است که در سالهای اخیر به «سری کاری» افتاده و در کوچ مدام از سینما به […]

۱۷ بهمن ۱۳۹۸
نگاهی به فیلم درخت گردو

روایت قومیتی

امیر ابیلی «درخت گردو» روضه است. روضه‌ی مظلومیت کردها در ماجرای شیمیایی سردشت. اینجا از فیلمنامه‌ی سینمایی خبری نیست. نباید منتظر اوج و فرود و کشمکش و نقطه عطف و…. باشید. «درخت گردو» فقط شرح مصیبت است. به قول هیئتی‌ها «روضه باز» هم هست. پرجزئیات و دقیق. در نمایش این مظلومیت هیچ ایرادی هم نیست. […]

نگاهی به فیلم روز صفر

قهرمان مردم

ملکان در انتخاب موضوع هم باهوش است. او در «روز صفر» هم مثل «ویلایی‌ها» و «تنگه‌ی ابوقریب» و «غلامرضا تختی» به سراغ موضوعی رفته که بیشترین وفاق عمومی درباره‌ی آن وجود دارد و اصل آن چندان مورد مناقشه‌های جناحی و سیاسی نیست. شاید عدم حضور نشانه‌های دین‌دارانه در شخصیت قهرمان داستان او و سکانس کاریکاتوری مصاحبه‌ی جوانک مسئول هم در راستای همین هوشمندی او باشد؛ اما هر چه هست، «روز صفر» فیلمی است که می‌توان آن را به همه‌ی مخاطبان ایرانی پیشنهاد داد و مطمئن بود که آن‌ها پس از دیدن فیلم، حس خوبی به کشور خود خواهند داشت.

۱۵ بهمن ۱۳۹۸

«روز صفر» حیرت از حرارت درام!

آرش فهیم هنر هفتم، ابتدا و قبل از هر چیزی اسباب حیرت است و سعید ملکان، با درک دقیق و عمیق این مهم، مهمترین فیلم سی و هشتمین دوره جشنواره فجر را آفریده است. «روز صفر» در میانه فیلم‌های اغلب سرد و زیر صفر، حرارت را نزدیک به صد می‌رساند. «روز صفر» فیلمی است که […]

نگاهی به فیلم تومان

وقتی بلد نیستی ولی مجبوری!

داوود مرادیان «تومان» ساخته مرتضی فرشباف از آن دست فیلم‌هایی است که با شروع تیتراژ به تو می‌گوید مدعی فرمی غیر عرف برای روایت داستان خود است. قطع فیلم هم همین را می‌گوید. فیلم ظاهراً اسکوپ است اما هیچیک از آثار بصری لنزهای اسکوپ را در خود ندارد. از همین جا مشکلات یک فیلم بی‌مساله […]

۱۴ بهمن ۱۳۹۸
نگاهی به فیلم شنای پروانه

رستگاری میان اراذل

«شنای پروانه» بیش از همه در میان آثار سال‌های اخیر شاید یادآور «لاتاری» و اساسا سینمای مهدویان باشد. چه در خط اصلی داستان که یک انتقام ناموسی است و چه در نوع دکوپاژ و پلان‌بندی. این البته احتمالا از ریشه مستند مشترک مهدویان و کارت نشات می گیرد و نکته‌ی بسیار مثبتی هم هست. حالا ما به جز «موسی»(هادی حجازی‌فر) لاتاری، یک قهرمان جنوب‌شهری دوست‌داشتنی دیگر هم داریم؛ «حجت»(جواد عزتی) شنای پروانه که یک قهرمان بومی آشناست. یک فاعل مقتدر که راه صلاح را از میان قتل و خون و مواد می‌یابد. کاش سینماگران ایرانی بفهمند که حتی راه انتقاد واقعی از دل خلق «قهرمان» در دل شرایط معیوب می‌گذرد.

نگاهی به فیلم #شنای_پروانه

فیلمفارسی فحش نیست!

علی جعفرآبادی از همان زمانی که محمد کارت با فیلم «بچه خور» در جشنوراه فیلم کوتاه تهران حاضر شد و از مهمترین فیلم آن سالِ سینمای جوان رونمایی کرد، ردپای عشق او به سینما و اینکه جز عطش برای قصه گفتن، بهانه‌ی دیگری مسیرش را به سمت سینما کج نکرده، قابل تشخیص و ردیابی بود. […]

نگاهی به فیلم شنای پروانه

اوباش خیر ندارند

نسبی گرایی اخلاقی، مواجهه غیرواقعی، غیرکارکردی و کاریکاتوری با قانون، امنیت و نظم اجتماعی، در «شنای پروانه» نقد می شوند و‌مخاطب با شنیدن این پیام از نقش رستگار شده فیلم، تیتراژ را به تماشا می نشیند: سرنوشت هرکی دست خودشه!

نگاهی به فیلم روز بلوا ساخته بهروز شهیبی

ایستادن در آستانه!

روز بلوا فیلمی است که حتما در بین ۴، ۵ فیلم مهم جشنواره امسال قرار می‌گیرد. فیلمی به دور از شابلون و کلیشه مرسوم «فیلم اجتماعی» در ایران که نمایش توالی مصیبت است پر از شعارهای سطحی. شعارهای بسیار عقب‌مانده‌تر از انتقادهای واقعی مردم در کوچه و خیابان. اینجا اما با قصه‌ای ملتهب و یک قهرمان طرفیم که مسیر درست ساخت فیلم اجتماعی- سیاسی منتقدانه در ایران است. خلق یک قهرمان در دل یک بحران. در اینجا عمل قهرمانانه عبور از آبروست، به‌عنوان مهم‌ترین دارایی هر شخص و بابک حمیدیان هم پس از مدت‌ها بازی متفاوت و درستی را در نقش روحانی فیلم ارائه می‌دهد. قهرمانی تنها که حتی همسرش هم تا آخر مسیر با او نیست. اما فیلم با وجود قرار گرفتن در میان آثار قابل تامل جشنواره برای مخاطب عام هم جذاب خواهد بود؟

نگاهی به قصیده گاو سفید ساخته‌ی بهتاش صناعی‌ها

تنوع در آثار ضد قصاص با عقب راندن خطوط قرمز

البته بهتاش صناعی ها هم مانند بسیاری از کارگردان هایی که فیلم هایی درباره قصاص ساخته اند٫ می خواهد این حکم شرعی را نقد کند و زیر سوال ببرد. این بار سوژه فیلم یک قاضی است که حکم اعدام را به اشتباه صادر می کند و پس از اجرای حکم مشخص می شود که فرد اعدامی قاتل نبوده. حالا قاضی برای جبران مافات، به خانواده اعدامی کمک می کند.

۱۳ بهمن ۱۳۹۸
نگاهی به سه کام حبس ساخته ی سامان سالور

به خاطر مردم ساخت فیلم‌های تلخ و بی‌فایده را تحریم کنید

محمدرضا تاجداری سامان سالور – کارگردان سه کام حبس- در نشست خبری آخرین ساخته اش گفت: «ای کاش کسانی که مسئولیتی در کشور دارند یا میتوانند کاری در این جامعه انجام دهند بعد از دیدن این فیلم تغییری در جامعه ایجاد کنند. ما اگر بتوانیم یک نفر را هم از کسانی که می‌خواهند یک شبه […]

نگاهی به فیلم خروج ابراهیم حاتمی کیا

شورش مرد تنها

خروج، رادیکال‌ترین فیلم حاتمی‌کیا در مضمون، در میان فیلم‌های سال‌های اخیرش است که البته پتانسیل بسیار بیشتری برای عمیق‌تر کردن مضمون اعتراضی‌اش داشت؛ فیلمی که تمام قدرتش در اجرا، کارگردانی و بازی نقش یک، و ضعف‌هایش در فیلمنامه و بازی‌های فرعی ا‌ست. نزدیک‌ترین فیلم ایرانی به فضای وسترن که چه آن را دوست داشته باشیم چه نه، احتمالا نمی‌توانیم منکر شویم که «رحمت»، به‌عنوان قهرمان جدید سینمای حاتمی‌کیا، در کنار «حاج‌کاظم» آژانس شیشه‌ای و «شهاب۸» به‌رنگ ارغوان و «قاسم» ارتفاع پست و… از به‌یادماندنی‌ترین و کامل‌ترین قهرمان‌های سینمای حاتمی‌کیاست.

نگاهی به فیلم جوکر به نویسندگی، تهیه‌کنندگی و کارگردانی تاد فلیپس

جوکر، راز قدرت همیشگی هالیوود و ورشکستگی تلویزیون ایران

امیر ابیلی «جوکر» سودده‌ترین فیلم کامیک‌بوکی تاریخ. پرفروشترین فیلم سینما با درجه سنی بزرگسال(R) و کم‌خرج‌ترین فیلم سینماست که توانسته بیش از یک میلیارد دلار فروش کند. مسئله اما این‌ها نیست. مسئله کیفیت فنی بالای فیلم هم نیست و به نظر چیزی که باعث موفقیت همه‌جانبه اثر شده نه کیفیت هنری آن، بلکه احساس همذات‌پنداری […]

۱۳ آذر ۱۳۹۸
نقدی بر فیلم «مطرب»، آخرین ساخته مصطفی کیایی

چرا کیایی از فیلمسازی به مطربی نزول کرد

امیر ابیلی «ضدگلوله» و «خط ویژه» نشانه‌های پررنگ ظهور فیلمسازی در سینمای ایران بودند که می‌توانست تبدیل به الگویی برای جریان درست سینمای «عامه‌پسند» و «جریان اصلی» ایرانی باشد. سینمای ایران از همان دهه ۴۰ به این‌سو درگیر دوگانه‌ جعلی سینمای متفکر روشنفکری و سینمای مبتذل آبگوشتی بود و در این میان تا همین چند […]

۲۳ آبان ۱۳۹۸