دغدغه وزیر ارشاد؛ فرهنگ یا بازگشت خوانندگان لسآنجلسی؟
سعید مصباح| سید عباس صالحی، وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی، در اظهارنظری درباره بازگشت خوانندگان خارجنشین به کشور گفته است: «مسیرهای چندجانبهای برای بازگشت هنرمندان خارجنشین وجود دارد و از قبل صحبت بوده و همچنان هم پیگیر هستیم». شاید بد نباشد وزیر فرهنگ به جای کلیگویی درباره مسیرهای چندجانبه، یک بار هم برای افکار عمومی توضیح دهد که در وضعیت اسفبار فرهنگی کشور، چرا بازگشت خوانندگان لسآنجلسی تبدیل به مسئلهای قابل پیگیری برای وزارتخانه شده است؟
در شبکه نمایش خانگی، برخی پلتفرمها عملاً در حال عبور از خطوط قرمز قانونی و فرهنگی هستند؛ از آثاری که به روایتهای تحریفشده و تطهیرکننده از ساواک و رژیم پهلوی نزدیک میشوند تا تولیداتی که بنیان خانواده و ارزشهای اخلاقی جامعه را هدف قرار میدهند و حتی تبلیغ اموری که از منظر شرعی و قانونی محل اشکالاند. آیا وزارت ارشاد برای این وضعیت برنامهای دارد یا قرار است مسئله فرهنگ را با بازگشت چند خواننده خارجنشین حل کند؟
سینمای ایران هم حال و روز بهتری ندارد. سینمایی که نه افق روشنی برای آینده کشور ترسیم میکند و نه توانسته در عرصه جهانی به یک روایت قدرتمند و هویتمند از ایران تبدیل شود. موسیقی نیز گرفتار ابتذال، شهرتطلبی و منطق بازار شده و بخش مهمی از ظرفیت فرهنگی کشور بلااستفاده مانده است.
با این حال، وزیر فرهنگ از پیگیری بازگشت هنرمندان خارجنشین سخن میگوید. مسئله اینجاست که آیا اولویت وزارت فرهنگ در شرایط فعلی، بازگرداندن خوانندگانی است که سالها خارج از ساختار فرهنگی کشور فعالیت کردهاند و برخی از آنها در عناد کامل با انقلاب اسلامی قرار دارند یا سامان دادن به فرهنگی که همین امروز در داخل کشور در حال تضعیف است؟
اگر وزارت ارشاد واقعاً متولی فرهنگ است، ابتدا باید نشان دهد با قانونشکنی پلتفرمها، ابتذال فرهنگی، بحران سینما و آشفتگی موسیقی و حتی مسئله حجاب چه کرده است. فرهنگ ایران بیش از آنکه به بازگشت خوانندگان لسآنجلسی نیاز داشته باشد، به مدیری نیاز دارد که بتواند برای آن افق بسازد نه اینکه با گفتار پوپولیستی از زیر بار مسئولیت شانه خالی کند.
