رهبرا! ما ایستادهایم…
رضا اسماعیلی، شاعر و پژوهشگر، در یادداشتی به رسالت مردم ایران پس از شهادت رهبر شهید انقلاب اشاره کرد. این یادداشت که برای انتشار در اختیار خبرگزاری تسنیم قرار گرفته به این شرح است:
در مسلخ عشق جز نکو را نکشند
روبه صفتان زشت خو را نکشند
گر عاشق صادقی ز کشتن مگریز
مُردار بود هر آنکه او را نکشند
از سحرگاه یکشنبه 10 اسفند 1404 که انتشار خبر آسمانی شدن رهبر شهید، جان و جهان ایران را داغدار کرد، تا این روزها که میهن اسلامی برای وداع آخر با رهبر شهید آماده می شود، مُدام به دنبال پاسخ این سوال بودم که: «تعریف ما از زندگی چیست؟»، و آیا زندگی انسان فقط در حیات فیزیکی و جسمانی خلاصه میشود یا چیزی فراتر از عالم جسم و حیات مادی است؟
پاسخ این سوال به صراحت و روشنی در آیه 169 سوره آل عمران آمده است:
«وَلَا تَحْسَبَنَّ الَّذِینَ قُتِلُوا فِی سَبِیلِ اللَّهِ أَمْوَاتًا ۚ بَلْ أَحْیَاءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ یُرْزَقُونَ»
و هرگز گمان مبر آنان که در راه خدا کشته شدند مردهاند، بلکه زندهاند و نزد پروردگارشان روزی میخورند.
واقعه شهادت آن عبد صالح خدا، رونمایی از این حقیقت بود که رهبر انقلاب ثابت قدم و استوار بر سر پیمانی که با ملت خویش بسته بود، ایستاد و بر خلاف آنچه دشمنان میگفتند، مردم و وطن خویش را برای لحظهای در فتنهخیز حوادث تنها نگذاشت.
رهبر شهید انقلاب با شعار حسینی: «مِثلی لا یُبایِعُ مِثلَ یَزید: کسی مثل من، با کسی مثل یزید بیعت نمیکند» و «هیهات منا الذلة» بر پیروی مومنانه از رهبر آزادگان جهان حضرت اباعبدالله الحسین(ع) پای فشرد و تداوم خط سرخ حسینی را در عمل به منصه ظهور رساند.
این اتفاق هر چند برای ملت ایران اتفاقی تلخ، ولی برای آن بنده صالح خدا، اتفاقی مبارک و شیرین بود. چنان که امام علی(ع) نیز بعد از فرود آمدن شمشیر بر فرق مبارکش فرمود:
«فُزْتُ وَ رَبِّ الْکَعْبَة؛ به خدای کعبه رستگار شدم.»
عروج ملکوتی رهبر انقلاب، برای ایران و همه آزادگان از آن جهت داغی گران و استخوانسوز است، که دنیا مجاهد نستوهی را از دست داد که نماد مقاومت و ایستادگی در برابر اهریمنان زورگو و جهانخوار بود. مردی از تبار علی(ع) و هم مرام حسین (ع) که با دمیدن روح بیداری در کالبد مستضعفان جهان، لرزه بر اندام مستکبران انداخت.
از این منظر، فقدان انسانی از نسل پاکان و صالحان که زنگ مرگ دیکتاتورها را در سراسر گیتی به صدا درآورد و حضور روشنش باعث روشنی چشم و قوت قلب مظلومان و پابرهنگان جهان بود، به راستی و درستی برای جهان ما یک خسران بزرگ است.
فقدان مردی که الفبای «مقاومت» و «ایستادگی» را به ما آموخت و انگشت اشاره اش به سمت قلهها بود. سخن گفتن از مردی اینچنین که روزگار از درک حضور او به خود میبالد، کار آسانی نیست. مردی که دست تاریخ معاصر، به ارتفاع فهم او نمیرسد و زبان زمین، از تکلم کرامات او عاجز و از وصف او ناتوان است.
رهبر حکیم انقلاب در ماه مبارک رمضان همچون مولی الموحدین علی(ع) و دیگر مجاهدان راه خدا، شهد شهادت را چشید و روح بلندش به ملکوت اعلا پیوست.
شهادت رهبر فرزانه و آزاده ایران به همراه اهل بیت شان – به ویژه نوزاد یک ساله – که شباهتی عجیب با شهادت حضرت اباعبدالله(ع)، خانواده و یارانش در کربلا داشت، خط بطلانی بر القائات دشمنان اسلام و انقلاب بود و توطئههای بدخواهان ایران اسلامی را خنثی کرد.
و امروز ما بر آن سر و سوداییم که با برگزاری مراسم تشییع حماسی آن انسان نمونه و برگزیده، یاد و نامش را گرامی بداریم و با صدای بلند به مستکبران عالم بگوییم که: «خدای خامنهای زنده است».
از همین رو، حضور و شرکت در مراسم تشییع حماسی و باشکوه رهبر شهید، فراخوانی به ادامه مقاومت و تداوم راه روشن آن شهید راست قامت است. شهیدی که همچون امام عاشورا در جنگ با یزیدیان زمانه تا آخرین نفس ایستاد و حتی حسرت یک «آخ» را هم بر دل دشمنان قسم خورده ایران گذاشت.
و اینک ماییم و عاشورایی دیگر… رسالت امروز ما، مقاومت و ایستادن تا فتح نهایی و رسیدن به سرمنزل مقصود پیروزی است. آری، ما ایستادهایم و بر این باوریم که شهید زنده جاوید است:
«زنده جاوید کیست، کشته شمشیر دوست»
امروز ما با قلبی مطمئن و جانی امیدوار به فضل خدا، بر پای ایستادهایم و هر چند از داغ آن رهبر حکیم میسوزیم، ولی این باور قرآنی در این روزها تسلیبخش ماست که «شهید زنده است» و ما با این بشارت، راه نورانی آن انسان حسینی مرام و خمینی قیام را تا پیروزی نهایی و سپردن پرچم انقلاب اسلامی به دست حضرت موعود(عج) ادامه میدهیم – انشاءالله.
