نمایندهای به اسکار معرفی نکنید!
مسعود حنیفی| اکنون که داریم به موعد ارسال فیلم به اسکار نزدیک میشویم و هنوز هیچ زمزمهای از معرفی نماینده ایران به گوش نمیرسد. این در حالی است که آکادمی اسکار دیگر لزومی برای پذیرفتن نمایندههای رسمی و دولتی قائل نیست و هر فیلمی میتواند مستقیماً وارد رقابت شود.
در مواجهه با این تغییر رویه، رئیس سازمان سینمایی، رائد فریدزاده اعلام کرده که تنها فیلمی به اسکار ارسال میشود که از مجراهای رسمی و داخلی منتخب شده باشد! این تناقض اساسی، سوالی بزرگ را پیش میآورد که آیا اصلا و حتما باید فیلمی به اسکار بفرستیم؟ مگر تاکنون اسکار کمکی به پا گرفتن صنعت سینمای ما کرده است؟ یا اصلاً بهتر نیست به جای این حواشی، اکران بینالمللی را جدی بگیریم؟
آمریکاییها با تغییر قوانین اسکار، عملاً دست سینمای زیرزمینی و مستقل را برای مطرح شدن در سطح جهانی باز گذاشته و به همین خاطر، دیگر نیازی به تاییدیه رسمی و معرفی از طریق مجاری دولتی نیست؛ پس در نتیجه، فیلمسازان میتوانند با شیره مالیدن سر شورای پروانه ساخت و نمایش، آثار خود را مستقیما به آکادمی معرفی کنند، این یعنی دور زدن کامل نظارت داخلی و رسیدن به ویترین جهانی، اما آیا این ویترین به درد سینمای ما میخورد؟
بیایید منصفانه نگاه کنیم. کسب دو جایزه اسکار توسط اصغر فرهادی و نامزدی مجید مجیدی برای بچههای آسمان در بخش بهترین فیلم خارجیزبان، دقیقاً چه دستاوردی برای بدنه صنعت سینمای ایران داشته است؟ آیا این جوایز باعث ساخت سالنهای بیشتر، ایجاد زیرساختهای صنعتی، یا بهبود وضعیت معیشتی سینماگران شده است؟ پاسخ متأسفانه منفی است.
اسکار بیشتر یک ویترین رسانهای است تا یک بازار واقعی برای فروش و توزیع. بهجای دویدن دنبال یک مجسمه طلایی و درگیر شدن با حواشی انتخاب نماینده رسمی، چارهای نداریم که راهبرد خود را بهمنظور جهانیشدن تغییر دهیم. تمرکز اصلی باید روی فروش بینالمللی، حضور در بازارهای جهانی فیلم و جذب سرمایهگذاران خارجی باشد. وقتی سینمای ما نتواند حتی در بازارهای منطقهای حرفی برای گفتن داشته باشد، اصرار بر فرستادن یک نماینده به اسکار تنها یک بازی سیاسی و رسانهای است، درنتیجه زمان آن رسیده که از این توهم بیدار شویم و به جای نگاه کردن به هالیوود، به دنبال ساختن یک صنعت سینمایی واقعی و مستقل در داخل باشیم که بتواند روی پای خود بایستد و نیازی به تاییدیه غربیها نداشته باشد. القصه باید بپذیریم که اعتبار یک سینما به جوایز خارجی وابسته نیست و باید با تکیه بر توان داخلی و فروش واقعی آثار، مسیر رشد و تعالی را طی کنیم تا بتوانیم جایگاه شایسته خود را در عرصه هنر هفتم جهان به دست آوریم و بدرخشیم.
