ونیز؛ واترز و مسئله فلسطین
اینبار نیز واترز، همراه با شماری از هنرمندان، خواستار حمایت رسمی جشنواره ونیز از فلسطین و غزه شده و حتی پیشنهاد کرده پرچم فلسطین در محل برگزاری جشنواره به اهتزاز درآید. خواستهای که دستکم ارزش شنیدهشدن دارد؛ بهخصوص از سوی جشنوارهای که سالهاست خود را یکی از مهمترین نهادهای فرهنگی جهان معرفی میکند.
اما پاسخ ونیز چیست؟ لغو نشست خبری جشنواره.
ممکن است برگزارکنندگان برای این تصمیم دلایل دیگری ارائه کنند، اما همزمانی آن با فشارهای اخیر درباره فلسطین، پرسش مهمی ایجاد میکند: آیا جشنواره از سیاست فاصله گرفته یا فقط از سیاستی که خوشایندش نیست؟
اینجاست که تناقض ونیز عریان میشود. اگر هنر نباید سیاسی باشد، چرا در طول سالهای گذشته فیلمها و چهرههای سیاسی، جنگ، اشغال، مهاجرت، تبعیض و بحرانهای اجتماعی بارها در همین جشنواره موضوع بحث بودهاند؟ ظاهراً مسئله ورود سیاست به هنر نیست؛ مسئله این است که چه سیاستی وارد شود و درباره چه مردمی سخن گفته شود.
واترز دستکم در این میدان دوگانه بازی نمیکند. او موضعش را روشن کرده و حاضر شده هزینهاش را هم بپردازد. میتوان در همه مواضع با او موافق نبود، اما نمیتوان این صراحت در دفاع از فلسطین را نادیده گرفت.
ونیـز اگر نمیخواهد سیاسی باشد، باید برای همه یک معیار داشته باشد؛ نه اینکه وقتی فلسطین به درِ جشنواره میرسد، ناگهان فیگور بیطرفی کشف شود.
لغو نشست خبری شاید چند سؤال را عقب بیندازد، اما یک چیز را پررنگتر میکند: گاهی سیاسیترین رفتار، ادعای بیطرفی، و همچنین سکوت، اوج سیاسیکاری است.
