شهریار شعر ایران؛ تجلی پیوند هویت ملی و مکتب علوی
بیستوهفتم شهریورماه، روز شعر و ادب فارسی و میثاقی ملی با حقیقتی ریشهدار در فرهنگ ایرانی و اسلامی است. انتخاب سالروز رحلت شهریار بهعنوان «روز شعر و ادب فارسی»، تصمیمی تاریخی، دقیق و تجلی عدالت فرهنگی در جغرافیای ایرانزمین بود.
محمد قربانی| بزرگان شعر و نقد معاصر، در توصیف اعجاز شعر شهریار سخنها راندهاند. ملکالشعرای بهار، از سرآمدان شعر معاصر، حضور شهریار را در ادبیات ستود و تصریح کرد او «نه تنها افتخار ایران، بلکه مایه افتخار مشرقزمین است». دکتر محمدرضا شفیعی کدکنی، ادیب و ناقد برجسته روزگار، راز ماندگاری او را نزدیک شدن به زیباییشناسی شعر حافظ با حفظ استقلال روحی دانست. هوشنگ ابتهاج نیز با بیانی صمیمانه اذعان داشت که شهریار با سحر عاطفه و روانی لحن، غزل فارسی را حیاتی دوباره بخشید و هرگز در هیچ چارچوبی کهنه نشد.
اما آنچه شهریار را بر تارک این روز نشانده و شایستگی او را مسجل ساخته، جامعیت شخصیت اوست. شهریار پیونددهنده اقوام ایرانی و تجلی وفاق ملی بود. شاعری آذربایجانیزبان که فاخرترین غزلهای فارسی قرن را سرود و نشان داد که زبان فارسی هویتبخش و رشته اتصال تمام اقوام این سرزمین الهی است. این وحدت ملی، ریشه در جوشش ایمان و تمسک به ولایت داشت. چنانکه شاهکار بیبدیل «علی ای همای رحمت»، شناسنامه پیوند ادب فارسی با مکتب اهلبیت (ع) شد.
با آغاز انقلاب اسلامی و تهاجم دشمن، شهریار عافیتطلبی روشنفکرنمایان مدعی را پس زد. او با بصیرتی مکتبی به میان میدان آمد، برای رزمندگان دفاع مقدس شعر حماسی سرود و دلداده راه امام و شهیدان شد. همانگونه که رهبر معظم انقلاب، حضرت آیتالله خامنهای، در تحلیل حکیمانه خود تأکید فرمودند، شهریار شاعری «حکیم» و متعهد به مبانی ایمانی و انقلابی بود که هنر قدسی را در مسلخ غربزدگی ذبح نکرد.
بنابراین، ۲۷ شهریور به حق و انصاف روز شعر و ادب فارسی است؛ روز گرامیداشت شاعری ولایی، مؤمن، وحدتآفرین و مردمی که ثابت کرد زبان فارسی، همواره زنده، معاصر، تپنده در خط مقدم دفاع از انقلاب و بیرق وحدت فرزندان ایران است.
