نقد فیلم های روز

بازگشتی چنین آرزویم نبود!

حمیدرضا رنجبرزاده| قبل از تماشای «پل»، امیدوار بودم محمد عسگری از فضای تکنیک‌زده و مملو از شعار فیلم «آسمان غرب»…

بیشتر بخوانید »

«کافه سلطان»؛ منازعه عقلانیت نسلی در وضعیت بحران

سجاد محمودی – پژوهشگر حوزه سیاست‌گذاری فرهنگی| کافه سلطان ساخته‌ی برادران رزاق‌کریمی فیلمی است درباره ایرانِ امروز؛ ایرانی که به…

بیشتر بخوانید »

نماد‌بازی و دیگر هیچ

ایمان عظیمی|یکی از آفت‌های سینمای ایران به‌خصوص در سال‌های اخیر پیوند زدن رگ‌وپی فیلم‌های به مسئله نماد و استعاره از…

بیشتر بخوانید »

و ناگهان حال زن، خوب می‌شود!

حمیدرضا رنجبرزاده|ارسطو، کاتارسیس را آن تزکیه یا پالایشی می‌شمارد که از پس تجربه‌ی دراماتیک مخاطب برمی‌آید. چگونه؟ با ترکیبی از…

بیشتر بخوانید »

همه‌چیز آرومه، من چقدر خوشبختم

ایمان عظیمی| این تنها سینمای مجعول اجتماعی و کمدیفارسی‌های چرک و متعفن نیستند که فضای سینمای ایران را به تسخیر…

بیشتر بخوانید »

یک غافلگیری لحظه آخری، دردی را دوا نمی‌کند!

محمدسجاد حمیدیه|فیلم «بیلبورد» کاملا متکی بر غافلگیری لحظه آخری خود است. تا پیش از سکانس پایانی، منطق فیلم کاملا مبهم…

بیشتر بخوانید »

خون‌شوری به سبک «زنده‌شور»

سجاد محمودی – پژوهشگر حوزه سیاست‌گذاری فرهنگی|فیلم سینمایی «زنده‌شور» که روایت اعدام چند محکوم زندانی است، مخاطب را در برابر…

بیشتر بخوانید »

آرونوفسکی مناطق محروم!

حمیدرضا رنجبرزاده|در اکثر آثار دارن آرونوفسکی که فیلم مادر (۲۰۱۷) بارزترین و البته نابخشودنی‌ترین آن‌هاست، متن عملاً ول‌معطل است و…

بیشتر بخوانید »

همان مرده‌شور می‌آمد بهتر بود!

محمدسجاد حمیدیه|زنده‌شور شروع کنجکاوی برانگیزی دارد. پنج نفر قرار است اعدام شوند و فیلم قرار است با شخصیت این پنج…

بیشتر بخوانید »

پولی که هدر شد، آبرویی که رفت

ایمان عظیمی| وقتی از لزوم صنعتی شدن سینمای ایران می‌گوییم از تاثیراتی که این مسئله بر روی اقتصاد هنر مملکت…

بیشتر بخوانید »
دکمه بازگشت به بالا