پیشنهاد سردبیر

وقت‌کشی با داستان‌های کم‌اهمیت

محمدسجاد حمیدیه|«جانشین» از آثار تولید شده توسط روایت فتح است که در جشنواره حضور دارد. در کنار «مارون»، دیگر نماینده…

بیشتر بخوانید »

بی‌خود و بی‌جهت

ایمان عظیمی| «زندگی کوچک کوچک» با وجود آنکه اثر بسیار کم‌خرجی به‌نظر می‌رسد، قابل تحمل نیست و بدون شک هر…

بیشتر بخوانید »

تهرانِ دوست‌داشتنی!

حمیدرضا رنجبرزاده| پلان آغازین «قایق‌سواری در تهران» عجیب و یادآور فیلترهای تصویری اینستاگرام است که توجیه درون‌متنی یا کارکرد زیباشناختی…

بیشتر بخوانید »

«کافه سلطان»؛ منازعه عقلانیت نسلی در وضعیت بحران

سجاد محمودی – پژوهشگر حوزه سیاست‌گذاری فرهنگی| کافه سلطان ساخته‌ی برادران رزاق‌کریمی فیلمی است درباره ایرانِ امروز؛ ایرانی که به…

بیشتر بخوانید »

قصه‌ای سرراست

محمدسجاد حمیدیه| «حاشیه» تا کنون یکی از فیلم‌های قابل اعتنای جشنواره به شمار می‌آید؛ اثری که امتیاز اصلی‌اش در روایت…

بیشتر بخوانید »

و ناگهان حال زن، خوب می‌شود!

حمیدرضا رنجبرزاده|ارسطو، کاتارسیس را آن تزکیه یا پالایشی می‌شمارد که از پس تجربه‌ی دراماتیک مخاطب برمی‌آید. چگونه؟ با ترکیبی از…

بیشتر بخوانید »

همه‌چیز آرومه، من چقدر خوشبختم

ایمان عظیمی| این تنها سینمای مجعول اجتماعی و کمدیفارسی‌های چرک و متعفن نیستند که فضای سینمای ایران را به تسخیر…

بیشتر بخوانید »

یک غافلگیری لحظه آخری، دردی را دوا نمی‌کند!

محمدسجاد حمیدیه|فیلم «بیلبورد» کاملا متکی بر غافلگیری لحظه آخری خود است. تا پیش از سکانس پایانی، منطق فیلم کاملا مبهم…

بیشتر بخوانید »

آرونوفسکی مناطق محروم!

حمیدرضا رنجبرزاده|در اکثر آثار دارن آرونوفسکی که فیلم مادر (۲۰۱۷) بارزترین و البته نابخشودنی‌ترین آن‌هاست، متن عملاً ول‌معطل است و…

بیشتر بخوانید »

همان مرده‌شور می‌آمد بهتر بود!

محمدسجاد حمیدیه|زنده‌شور شروع کنجکاوی برانگیزی دارد. پنج نفر قرار است اعدام شوند و فیلم قرار است با شخصیت این پنج…

بیشتر بخوانید »
دکمه بازگشت به بالا