یادداشت های تلگرامی

صدایی از حنجره پاکِ مردی به نام «ابراهیم»!

سیمرغ ساخته هیچ سینماگری نیست. در اصل ما شاعران روزی سیمرغ را ساختیم که اصلا چیزی به نام سینما و…

بیشتر بخوانید »

برای آنهایی که در این شلوغی می‌خواهند مخاطب حرف‌های حاتمی‌کیا را عوض کنند

رضا کردلو این انگشت‌ها فقط به رشیدپور اشاره نمی‌کنند. به #تلویزیون متناقض و فریبکاری اشاره می‌کنند که در عین ادعای…

بیشتر بخوانید »

نقض‌های کوچک زنگ زده

محمدمهدی شیخ‌صراف «مضحک!» این واژه کوچکی است برای توصیف آنچه این سال‌ها در داوری جشنوارۀ فیلم فجر دارد اتفاق می‌افتد…

بیشتر بخوانید »

لطفا در فیلم‌های ملی بازی نکنید!

رضا کردلو نه این جشنواره، که چند جشنواره اخیر ثابت کرده است بازی کردن در فیلم‌های مردم پسند و ملی…

بیشتر بخوانید »

ابوقریب یک عاشقانه

رضا کردلو سینمای جنگ سینمای غریبی است. آنقدر که در نمایش دفاع، موقعیت جعرافیایی آن گاهی ما را از موقعیت…

بیشتر بخوانید »

خشم و هیاهو

محمد حسین رحیمی مغزهای کوچک زنگ زده کامل‌ترین فیلم هومن سیدی است. حالا هر آنچه او در سینما دوست دارد…

بیشتر بخوانید »

سینمای اینستاگرامی

رضا کردلو «عرق سرد» به بهانه‌ی نمونه‌ای خاص و تقریبا استثنایی یک قانون کلی را به چالش کشیده است. فیلم…

بیشتر بخوانید »

سینمای زیادی استراتژیک!

هفت راه- امیر ابیلی «سینما»، برای بسیاری از سینماگران ایران- روشنفکر و انقلابی- اساسا غلط جا افتاده است. آن‌ها «سینما»…

بیشتر بخوانید »

خط خنجر «ابوطلحه بلژیکی» بر گلوی «حاج موسی»!

نیما حامی حاتمی کیا در «به وقت شام» دو گروه داعشی را به تصویر می کشد: مجاهدین و تبلیغات‌چی‌ها. جهادی‌ها…

بیشتر بخوانید »

جسارت رفتن در دل آتش

هفت راه- قاسم اکبری پرداختن به حوادثی از جنس آتش سوزی ساختمان پلاسکو جسارتی می خواهد که کمتر در سینمای…

بیشتر بخوانید »
دکمه بازگشت به بالا