ناامنی در سینما باشد رونق نمیگیرد/نقطه مشترک داوودنژاد و آوینی چه بود؟

مراسم اعطای نشان درجه یک هنری به علیرضا داوودنژاد عصر امروز یکشنبه 22 شهریور در سازمان سینمایی برگزار شد.

در ابتدای این نشست سیدمحمدمهدی طباطبایی نژاد معاون نظارت و ارزشیابی سازمان سینمایی درباره جایگاه و مقام هنری داوودنژاد گفت: این نشان ها فضل نیست او سال ها قبل نشانه درجه یک هنری گرفته است بلکه این افتخار برای ما است که این نشان را به او بدهیم.

به گزارش تسنیم، اسعدیان مدیرعامل خانه سینما نیز گفت: خودم را شاگرد شما میدانم و به شما غبطه میخورم. شما جسارت زیادی دارید که حتی با گوشی موبایل فیلم می‌سازید. صمیمانه به شما تبریک عرض می‌کنم.

مسعود فراستی نیز در سخنانی گفت: علیرضا داوودنژاد سینماگر و فیلمساز واقعی است و باید خوشحال بود که سینمای ایران او را دارد.

فراستی با بیان اینکه فیلم‌های داوودنژاد سینمای واقعی است گفت فیلم نیاز او از فیلم‌های عمر من است.

منوچهر محمدی تهیه‌کننده هم دیگر سخنران این‌مراسم بود که گفت: من و داوودنژاد یک اشتراک مهم داریم که کمتر به آن اشاره می‌شود آن هم دوستی مشترک با مرحوم علی صفایی حائری است که در یک فیلم مستندی نیز در آن حضور داریم. او عاشق سینما است و روح تجربه گری دارد و برایش آرزوی موفقیت روزافزون دارم.

روح الله حسینی معاونت مطالعات سازمان سینمایی هم در این‌نشست با اشارات و ارجاعاتی به تاریخ سینما و نظریات سینمایی درباره جایگاه دوربین و ارتباط آن با واقعیت در سینمای علیرضا داوودنژاد صحبت کرد و از خاطرات خود همراه با داوودنژاد از مدرسه ملی سینمای ایران و فیلم‌هایی که در آنجا ساخته شده بود، گفت.

در ادامه این‌برنامه محمدعلی فارسی فیلمساز نیز درباره خاطرات مشترک قدیمی‌اش با داوودنژاد و شهید آوینی گفت: آن سال ها همواره فکر می‌کردم که نقطه مشترک داوودنژاد با آوینی چه بود که او و البته همراه با مرحوم کیومرث پوراحمد در برنامه های سینمایی آوینی و کلاس هایش حاضر بودند. سال‌ها گذشت تا زمان بیماری فرزندش در شیراز او را دیدم که بسیار ناراحت بود و به من گفت زمان سختی می رسد که انسان گرفتار می شود و نمی‌داند که با خدا چه باید بگوید و چکار می تواند بکند. این وجه مشترک او با آوینی بود که هم عاشق سینما بودند و هردو آدم.

محمدرضا داوودنژاد برادر علیرضا داوودنژاد هم به عنوان سخنران بعدی مراسم گفت: علیرضا برادر بزرگتر و استاد من بود اما مهمتر از آن اینکه مرام و وفا داشت چیزی که همیشه در وجودش پر بود. امیدوارم که این مراسم و مانند آن بیشتر برگزار شود، شاید دیر باشد اما بهتر از نبودنش است. من بازیگری را با کمک او و سفارشش یاد گرفتم. او به من گفت یا بازیگری را یاد بگیر یا فاتحه سینما را بخوان.

آخرین سخنران مراسم هم علیرضا داوودنژاد بود که گفت: قبلاً هم گفتم که سانسور و ناامنی بازار بلاهای سینمای ایران است. امروز فیلم خانه عنکبوت خودم را دیدم که آن هم قیچی خورده است. چرا دیگر این فیلم باید سانسور شود؟

وی افزود: از طرفی دیگر واقعا سینمای ما ورشکسته است و تلویزیون هم چندان کار مورد توجه ندارد. فیلم بلافاصله بعد از اکران امنیت ندارد. زمانی سینمای ما رونق می‌گیرد که مردم بها و پول آن را پرداخت کنند. وقتی پرداخت نمی‌کنند یعنی آن را دوست ندارند.امیدوارم روزی این جشن را بگیریم که دزدی و ناامنی در سینما نباشد.